Dział: Wspomaganie ucznia

Opisując osobę, wielokrotnie używamy słów „charakter” i „osobowość” w formie zamienników, podczas gdy należy zdać sobie sprawę, że znaczeniowo te dwa wyrazy są od siebie dość odległe. Warto poznać właściwe definicje i stosować je poprawnie.

Empatia to zdolność wczuwania się w przeżycia i rozumienie stanu emocjonalnego drugiego człowieka. Nabywanie tej zdolności jest procesem, który swój początek ma w dzieciństwie. Ważną rolę w jego kształtowaniu się odgrywają czynniki: poznawczy i emocjonalny oraz społeczny i sytuacyjny. Empatia polega nie tylko na rozumieniu drugiego człowieka, lecz także, co ważniejsze, na sygnalizowaniu swojego rozumienia i wczuwaniu się w przeżycia innych ludzi. Elementarny poziom empatii polega na zapewnieniu drugiej osoby o rozumieniu znaczenia jej słów.

Praca w szkole jest niezwykle trudna i wymagająca. Nauczyciel, pedagog, specjalista zajmują się nie tylko nauczaniem, lecz także wychowaniem uczniów i diagnozą trudności, z jakimi się oni mierzą.

Pierwsze skojarzenia, które przychodzą do głowy, kiedy myślimy o klimacie, atmosferze czy środowisku, to te związane ze zmieniającymi się warunkami atmosferycznymi. Kiedy jednak mówimy o klimacie, atmosferze czy środowisku w grupie klasowej, przymiotniki gorący czy chłodny, którymi posługujemy się, opisując to, co nienamacalne, przestają być poznawczo wystarczające. Co mają na myśli uczniowie, mówiąc o nienajlepszej atmosferze czy „słabym” klimacie w klasie?

Coraz częściej można spotkać wśród dzieci takie, które przejawiają zaburzenia z zakresu integracji sensorycznej. Sama zaś integracja sensoryczna to proces, w wyniku którego do mózgu docierają różnego rodzaju bodźce. Są one odbierane przez wszystkie zmysły: wzrok, słuch, węch, smak, dotyk, przedsionek i układ proprioceptywny. Następnie są one rozpoznawane, analizowane, interpretowane i integrowane z wcześniejszymi doświadczeniami każdego z nas. Ma to na celu wytworzenie odpowiedniej reakcji adaptacyjnej, adekwatnej do sytuacji, w jakiej znajduje się dziecko lub osoba dorosła. Jeśli którykolwiek z etapów przebiega niezgodnie z normami, mamy wówczas do czynienia z zaburzeniami integracji sensorycznej. Jedną z trudności, która bezpośrednio wiąże się z tymi zaburzeniami, jest wybiórczość pokarmowa.

Dyspraksja to zaburzenie, które w znacznym stopniu utrudnia dziecku funkcjonowanie w codziennej rzeczywistości. W Polsce jest to zjawisko mało znane, zatem nie poświęca mu się zbyt wiele uwagi w publikacjach naukowych, co w konsekwencji utrudnia jego diagnozę.

Złość? Satysfakcja? A może radość? – Jakie emocje towarzyszą Twoim uczniom na wieść o zadawanej pracy domowej? Czy Twoi uczniowie lubią samodzielnie się uczyć? Czy mają odwagę do zadawania pytań? Czy są ciekawi kolejnych lekcji? I najważniejsze – czy mają poczucie, że uczą się przede wszystkim dla siebie, a nie dla kolejnych ocen i zaliczeń.
 

Jak trudności emocjonalne i społeczne dziecka mogą się przełożyć na jego funkcjonowanie w szkole