Czy to zadanie proste, czy też nie? Na ile jako nauczyciele mamy wpływ na to, co uczniowie będą myśleć o nauce samej w sobie, a ile zależy od środowiska oraz innych czynników? Co zrobić, żeby pomóc naszym uczniom, aby pokochali uczenie się lub edukację? Na to i na kilka innych pytań postaram się odpowiedzieć w tym artykule.
Dział: Wspomaganie ucznia
Klasa szkolna jest odzwierciedleniem kształtu i trendów życia społecznego. Wszelkie zmiany – pozytywne i negatywne – mają swoje odzwierciedlenie w zachowaniach dzieci. W tej sytuacji wydaje się, że nauczyciel jest osobą, która najwcześniej i najpełniej doświadcza przejawów problemów i sukcesów społeczeństwa.
Opisując osobę, wielokrotnie używamy słów „charakter” i „osobowość” w formie zamienników, podczas gdy należy zdać sobie sprawę, że znaczeniowo te dwa wyrazy są od siebie dość odległe. Warto poznać właściwe definicje i stosować je poprawnie.
Empatia to zdolność wczuwania się w przeżycia i rozumienie stanu emocjonalnego drugiego człowieka. Nabywanie tej zdolności jest procesem, który swój początek ma w dzieciństwie. Ważną rolę w jego kształtowaniu się odgrywają czynniki: poznawczy i emocjonalny oraz społeczny i sytuacyjny. Empatia polega nie tylko na rozumieniu drugiego człowieka, lecz także, co ważniejsze, na sygnalizowaniu swojego rozumienia i wczuwaniu się w przeżycia innych ludzi. Elementarny poziom empatii polega na zapewnieniu drugiej osoby o rozumieniu znaczenia jej słów.
Praca w szkole jest niezwykle trudna i wymagająca. Nauczyciel, pedagog, specjalista zajmują się nie tylko nauczaniem, lecz także wychowaniem uczniów i diagnozą trudności, z jakimi się oni mierzą.
Pierwsze skojarzenia, które przychodzą do głowy, kiedy myślimy o klimacie, atmosferze czy środowisku, to te związane ze zmieniającymi się warunkami atmosferycznymi. Kiedy jednak mówimy o klimacie, atmosferze czy środowisku w grupie klasowej, przymiotniki gorący czy chłodny, którymi posługujemy się, opisując to, co nienamacalne, przestają być poznawczo wystarczające. Co mają na myśli uczniowie, mówiąc o nienajlepszej atmosferze czy „słabym” klimacie w klasie?
Coraz częściej można spotkać wśród dzieci takie, które przejawiają zaburzenia z zakresu integracji sensorycznej. Sama zaś integracja sensoryczna to proces, w wyniku którego do mózgu docierają różnego rodzaju bodźce. Są one odbierane przez wszystkie zmysły: wzrok, słuch, węch, smak, dotyk, przedsionek i układ proprioceptywny. Następnie są one rozpoznawane, analizowane, interpretowane i integrowane z wcześniejszymi doświadczeniami każdego z nas. Ma to na celu wytworzenie odpowiedniej reakcji adaptacyjnej, adekwatnej do sytuacji, w jakiej znajduje się dziecko lub osoba dorosła. Jeśli którykolwiek z etapów przebiega niezgodnie z normami, mamy wówczas do czynienia z zaburzeniami integracji sensorycznej. Jedną z trudności, która bezpośrednio wiąże się z tymi zaburzeniami, jest wybiórczość pokarmowa.
Dyspraksja to zaburzenie, które w znacznym stopniu utrudnia dziecku funkcjonowanie w codziennej rzeczywistości. W Polsce jest to zjawisko mało znane, zatem nie poświęca mu się zbyt wiele uwagi w publikacjach naukowych, co w konsekwencji utrudnia jego diagnozę.
Złość? Satysfakcja? A może radość? – Jakie emocje towarzyszą Twoim uczniom na wieść o zadawanej pracy domowej? Czy Twoi uczniowie lubią samodzielnie się uczyć? Czy mają odwagę do zadawania pytań? Czy są ciekawi kolejnych lekcji? I najważniejsze – czy mają poczucie, że uczą się przede wszystkim dla siebie, a nie dla kolejnych ocen i zaliczeń.
Jak trudności emocjonalne i społeczne dziecka mogą się przełożyć na jego funkcjonowanie w szkole
Błędy, gafy, pomyłki popełniamy każdego dnia. Jednak nie zawsze potrafimy się do nich przyznać, a jeszcze rzadziej traktujemy je jako cenne źródło doświadczeń. W przestrzeni edukacyjnej uczniowie i nauczyciele coraz częściej zmuszani są do bezbłędnej i szybkiej reakcji na dokonujące się zmiany, co – niestety – w połączeniu z presją społeczną może powodować ich wyczerpanie. Dlatego też warto podejmować dyskurs o roli i znaczeniu błędów w osiąganiu sukcesów.