Pierwsze skojarzenia, które przychodzą do głowy, kiedy myślimy o klimacie, atmosferze czy środowisku, to te związane ze zmieniającymi się warunkami atmosferycznymi. Kiedy jednak mówimy o klimacie, atmosferze czy środowisku w grupie klasowej, przymiotniki gorący czy chłodny, którymi posługujemy się, opisując to, co nienamacalne, przestają być poznawczo wystarczające. Co mają na myśli uczniowie, mówiąc o nienajlepszej atmosferze czy „słabym” klimacie w klasie?
Dział: Wspomaganie ucznia
Coraz częściej można spotkać wśród dzieci takie, które przejawiają zaburzenia z zakresu integracji sensorycznej. Sama zaś integracja sensoryczna to proces, w wyniku którego do mózgu docierają różnego rodzaju bodźce. Są one odbierane przez wszystkie zmysły: wzrok, słuch, węch, smak, dotyk, przedsionek i układ proprioceptywny. Następnie są one rozpoznawane, analizowane, interpretowane i integrowane z wcześniejszymi doświadczeniami każdego z nas. Ma to na celu wytworzenie odpowiedniej reakcji adaptacyjnej, adekwatnej do sytuacji, w jakiej znajduje się dziecko lub osoba dorosła. Jeśli którykolwiek z etapów przebiega niezgodnie z normami, mamy wówczas do czynienia z zaburzeniami integracji sensorycznej. Jedną z trudności, która bezpośrednio wiąże się z tymi zaburzeniami, jest wybiórczość pokarmowa.
Dyspraksja to zaburzenie, które w znacznym stopniu utrudnia dziecku funkcjonowanie w codziennej rzeczywistości. W Polsce jest to zjawisko mało znane, zatem nie poświęca mu się zbyt wiele uwagi w publikacjach naukowych, co w konsekwencji utrudnia jego diagnozę.
Złość? Satysfakcja? A może radość? – Jakie emocje towarzyszą Twoim uczniom na wieść o zadawanej pracy domowej? Czy Twoi uczniowie lubią samodzielnie się uczyć? Czy mają odwagę do zadawania pytań? Czy są ciekawi kolejnych lekcji? I najważniejsze – czy mają poczucie, że uczą się przede wszystkim dla siebie, a nie dla kolejnych ocen i zaliczeń.
Jak trudności emocjonalne i społeczne dziecka mogą się przełożyć na jego funkcjonowanie w szkole
Błędy, gafy, pomyłki popełniamy każdego dnia. Jednak nie zawsze potrafimy się do nich przyznać, a jeszcze rzadziej traktujemy je jako cenne źródło doświadczeń. W przestrzeni edukacyjnej uczniowie i nauczyciele coraz częściej zmuszani są do bezbłędnej i szybkiej reakcji na dokonujące się zmiany, co – niestety – w połączeniu z presją społeczną może powodować ich wyczerpanie. Dlatego też warto podejmować dyskurs o roli i znaczeniu błędów w osiąganiu sukcesów.
Negatywne przekonania na swój temat mogą obniżać poczucie własnej
wartości naszych uczniów, powstrzymywać ich przed podejmowaniem wyzwań
i niekorzystnie odbijać się na ich samopoczuciu, relacjach z innymi
czy osiągnięciach szkolnych. Warto pomóc dzieciom poskromić
ich wewnętrznego krytyka. Jak możemy to zrobić ?
Motoryka jest obszarem, który ma wpływ niemal na wszystkie inne sfery i funkcje człowieka, dlatego tak ważna jest dbałość o to, by rozwój psychomotoryczny przebiegał prawidłowo.
Sawantyzm jest najbardziej powszechnym zjawiskiem u osób z autyzmem. Mimo że istnieje silny związek syndromu Sawanta z autyzmem, to należy zauważyć, że nie wszyscy sawanci są autystyczni oraz nie wszyscy autyści są sawantami. Autyzm jest zaburzeniem wciąż nie do końca odkrytym i zbadanym przez ekspertów. Rozwój dziecka z autyzmem pozostaje fascynującą zagadką.
Często słyszymy, że trzeba swoją pracę wykonywać z pasją; że wtedy będzie łatwiej, lepiej, przyjemniej... Jak jednak pogodzić te szczytne ideały z prozą codziennego życia?
Giełkot ujawnia się zazwyczaj w dzieciństwie, w okresie rozwoju mowy. Ze względu na podobieństwo objawów często jest mylnie utożsamiany z jąkaniem. Właściwe rozpoznanie logopedyczne ma istotne znaczenie diagnostyczne, gdyż oba te zaburzenia wymagają odmiennego postępowania terapeutycznego.