Ujawnienie przypadku doświadczenia przez ucznia/uczennicę przemocy ze strony rówieśników traktowane jest zazwyczaj jako sytuacja kryzysowa. Wychowawca, pedagog, psycholog, rodzice, a często też i dyrektor szkoły angażują się w wyjaśnienie przyczyn i ustalenie przebiegu zdarzenia. Zastanawiają się nad zakresem i sposobami udzielenia wsparcia ofierze oraz konsekwencjami, jakie powinny być wyciągnięte wobec sprawcy. A kiedy pierwsze emocje opadną, pojawiają się pytania o to, czy można było tego uniknąć lub co zrobić, aby do podobnych zjawisk nie dochodziło w przyszłości.
Dział: Wspomaganie ucznia
Przed szkołą staje współcześnie wiele wyzwań, zaczynając od przygotowania młodych ludzi do egzaminów, a skończywszy na daniu im pewnej bazy umiejętności, którą będą mogli wykorzystać w dorosłym życiu. Jednym z zadań, które ma pomóc w realizacji tych celów, stają się wyjścia i wycieczki szkolne. Służą one temu, by dzieci i młodzież mieli szansę na łączenie wiedzy z praktyką, ale też powinni pomagać w integracji zespołu klasowego czy w kształtowaniu umiejętności społecznych i samodzielności. Okazuje się jednak, że z każdym kolejnym rokiem organizacja takich wyjść staje się coraz trudniejsza. Wpływ na to ma fakt, że coraz więcej dzieci mierzy się z takimi trudnościami, jak zaburzenia integracji sensorycznej. Dlatego też dobrze jest się zastanowić nad tym, jak zaplanować wycieczki, żeby były one regenerujące, niezależnie od profilów sensorycznych prezentowanych przez uczniów.
Współczesna szkoła staje przed wyzwaniem dostosowania procesu kształcenia do zróżnicowanych potrzeb uczniów. Szczególne miejsce w tej perspektywie zajmuje uczeń zdolny, którego potencjał – odpowiednio rozpoznany i rozwijany – może stać się fundamentem dalszych sukcesów edukacyjnych i osobistych. Edukacja wczesnoszkolna stanowi kluczowy etap w identyfikowaniu uzdolnień oraz kształtowaniu postaw poznawczych dziecka. Skuteczna praca z uczniem zdolnym wymaga stosowania różnorodnych strategii dydaktycznych, opartych na indywidualizacji, stawianiu wyzwań poznawczych oraz wspieraniu samodzielności i kreatywności ucznia. Odpowiednio dobrane metody pracy pozwalają na pełne wykorzystanie potencjału dziecka oraz jego harmonijny rozwój.
ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) to zaburzenie neurorozwojowe, co oznacza, że mózg dziecka z ADHD jest zbudowany i działa inaczej niż u większości uczniów. To nie cecha, którą można przezwyciężyć silną wolą. Nie jest to też wynik złego wychowania. Występuje u ok. 5–7% dzieci w wieku szkolnym, czyli statystycznie w każdej klasie jest od jednego do dwóch uczniów z ADHD. Częściej diagnozowana u chłopców (3 : 1), ale u dziewczynek objawy są często mniej widoczne i dłużej nierozpoznane.
W codziennej praktyce szkolnej nauczyciele coraz częściej obserwują uczniów, którym trudno jest utrzymać koncentrację, spokojnie pracować w ławce lub odnaleźć się w dynamicznym środowisku grupy rówieśniczej. Zdarza się, że zachowania te interpretowane są jako brak dyscypliny, niechęć do wykonywania poleceń lub trudności wychowawcze. W wielu przypadkach mogą one jednak wynikać z indywidualnych potrzeb sensorycznych ucznia oraz sposobu, w jaki jego układ nerwowy reaguje
na bodźce płynące z otoczenia.
Edukacja wczesnoszkolna stanowi kluczowy etap w rozwoju dziecka, zarówno w wymiarze poznawczym, emocjonalnym, jak i społecznym. Do szkół ogólnodostępnych uczęszczają uczniowie ze spektrum autyzmu (Autism Spectrum Disorder – ASD), co jest konsekwencją rozwoju idei edukacji włączającej oraz wzrostu świadomości społecznej w zakresie neuroróżnorodności.
Dyskusje dotyczące współwystępowania dysleksji u dzieci w spektrum autyzmu trwają od dawna. W świetle najnowszych badań i dostępnej wiedzy dotyczącej zarówno dysleksji, jak i autyzmu nie powinno być żadnych wątpliwości co do tego, że dziecko w spektrum autyzmu może mieć zdiagnozowaną dysleksję. Niemniej jednak temat nadal budzi wiele wątpliwości, które nurtują zarówno rodziców, jak i diagnostów w poradniach psychologiczno-pedagogicznych.
Uczniowie określani mianem „rozkojarzonych”, „nieobecnych” i „wybuchowych” już od dłuższego czasu nie stanowią jedynie marginalnej grupy w społeczności szkolnej. Pedagodzy stoją przed nowym wyzwaniem – jak utrzymać skuteczność nauczania przy wszechobecnym przebodźcowaniu oraz neuroprzeciążeniu u dzieci i młodzieży.
„Zrób to, śmiało! Śmiało, nie ma się czego obawiać! Śmiało idź przez życie!”. Tego rodzaju komunikaty nierzadko możemy usłyszeć w codziennych rozmowach, przy czym kierowane są często do dzieci, a ich nadawcami są dorośli, w tym również nauczyciele, których intencją jest zachęcenie dziecka do podjęcia określonych aktywności. Warto jednak zastanowić się, czy przytoczone komunikaty rzeczywiście powodują ośmielanie się osób, do których są kierowane, czy może ich wpływ nie jest taki, jakiego oczekują nadawcy, a może nawet ich stosowanie ma negatywne konsekwencje.
