Jak powszechnie wiadomo, człowiek nie rodzi się „białą kartką”, posiada bowiem temperament, który stanowi coś w rodzaju fundamentu innych cech. Zgodnie z definicją H. Rudolpha Schaffera, temperament dotyczy takiego zbioru wrodzonych właściwości, który odróżnia jedną osobę od drugiej pod względem ujawnionego stylu zachowania. Innymi słowy, w dużym uproszczeniu można rzec, że temperament to podstawowe i najbardziej naturalne (mające podłoże biologiczne i neurochemiczne) sposoby reagowania danego człowieka na otaczający je świat. Zatem temperament jest głównym determinantem naszej indywidualności i wyjątkowości.
Dział: Temat numeru
Nauczyciele pytani o motywowanie uczniów przyznają, że mają z tym duży problem. Wprawdzie stosują różne strategie i metody aktywizujące, indywidualne rozmowy interwencyjne oraz statutowy katalog nagród i kar, ale zazwyczaj nie przynosi to oczekiwanych efektów. Podobny obraz wyłania się również z raportów IBP oraz licznych opracowań specjalistów: motywacja uczniów i zamiłowanie do nauki sukcesywnie spada od trzeciej do ostatniej klasy szkoły podstawowej i tendencja ta utrzymuje się aż do zakończenia obowiązkowej edukacji. Co jest tego przyczyną?
Praca nauczyciela – obok przekazywania treści merytorycznych – związana jest także z zarządzaniem kwestiami wychowawczymi, kształtowaniem postaw i wartości uczniów oraz ich ocenianiem – zarówno stawianiem stopni, jak i wyrażaniem opinii na ich temat. W pracy gabinetowej z dziećmi i młodzieżą widać, jak to, co mówią pedagodzy i wychowawcy w trakcie codziennych zajęć, wpływa na ich poczucie własnej wartości oraz sposób postrzegania rzeczywistości. Ze względu na ilość czasu spędzanego przez uczniów w szkole można określić ten wpływ mianem znaczącego, często budującego poglądy i przekonania.
Wydawać się może, że metoda projektów jest w szczególności przeznaczona dla starszych dzieci. Nic bardziej mylnego. Można z niej z powodzeniem korzystać również w pracy z dziećmi w młodszym wieku szkolnym. Chodzi w niej przede wszystkim o rozwijanie w młodych ludziach poczucia sprawstwa i samodzielności. Okazuje się bowiem, że praktyczne działanie i rozwiązywanie problemów rozbudza ciekawość, zwiększa motywację oraz przyczynia się do lepszego zapamiętywania omawianych treści. Dzięki wykorzystaniu tej metody wiedza nie staje się celem samym w sobie – zdecydowanie ważniejszy jest proces dochodzenia do niej. Okazuje się, że jest ona środkiem pomocniczym, który może wspierać proces kształtowania różnorodnych umiejętności.
Szkoła jest miejscem, w którym młodzi ludzie uczą się, zdobywają wiedzę o otaczającym ich świecie i budują nowe doświadczenia. Wiele z tych obszarów wymaga nie tylko wsparcia ze strony nauczyciela, ale również konstruktywnego komentarza opisującego, w jaki sposób wiedza ta została opanowana przez dzieci.
O korzyściach płynących z wprowadzania zajęć jogi dla dzieci w szkołach możemy dowiedzieć się już nie tylko od instruktorów jogi czy fanów aktywności ruchowej. Tego rodzaju zajęcia poprawiają kondycję fizyczną dzieci, a ze względu na specyfikę ćwiczeń wzmacniają mięśnie, świadomość ciała i prawidłową postawę oraz wpływają na umiejętność zachowania równowagi i znajdowania środka ciężkości własnego ciała.
Uczniowie uczą się w domu, a ćwiczą w szkole to, czego się nauczyli. Czy jest to postawienie edukacji na głowie? Czy można tak w pełni pracować z młodszymi uczniami? A może lepiej stosować tylko niektóre elementy flipped classroom? Jeśli tak – to w jaki sposób, aby było to optymalne? Jeśli nie – to dlaczego?
Myślenie magiczne to przekonanie i wiara w to, że myśli, życzenia i pragnienia mogą wpływać na zewnętrzny świat. Koncept ten zakłada wizualizację lub wiarę w istnienie kogoś lub czegoś, co nie istnieje. Jest to zjawisko, które powszechnie występuje u małych dzieci.
Jakiś czas temu dostałam wiadomość od jednej z czytelniczek bloga Educational Eden, która poprosiła mnie o opisanie sposobów na kształtowanie kreatywności podczas zajęć technicznych i plastycznych. Problem nauczycielki polegał na tym, iż – według niej – uczniowie nie wykazywali się pomysłowością, nie chcieli tworzyć autorskich projektów, stale czekali na gotowe rozwiązania i precyzyjne, niepozostawiające przestrzeni dla innowacji, instrukcje.
Świadoma obserwacja wynikająca z ciekawości otoczenia powoduje, że dziecko, zdecydowanie intensywniej niż osoba dorosła, doświadcza
i przeżywa to, co spotyka na swojej drodze. Szczególnie, gdy te doświadczenia pojawiają się w jego życiu po raz pierwszy.
Ludzkie życie jest jak skakanie na trampolinie: raz jesteśmy wysoko, co daje nam możliwość popatrzenia na świat z góry, innym razem nisko, co motywuje nas do odbicia się, by ponownie wznieść się ponad ziemię. Są jednak i takie chwile, gdy upadamy i wówczas odbicie się trwa nieco dłużej, bo musimy mieć czas na to, by wstać i osiągnąć odpowiednią pozycję umożliwiającą nam skok. Jakie to oczywiste, a przecież nikt z nas, skacząc na trampolinie, nie myśli o tym, nie prowadzi analiz, nie zagląda w głąb siebie, tylko po prostu korzysta z chwili. Robimy tak zresztą w większości sytuacji.
Edukacja wczesnoszkolna to ten etap w rozwoju dziecka, który charakteryzuje się – oprócz tzw. głodu ruchu – niezwykłym entuzjazmem
i chęcią ciągłego wyrażania się poprzez ekspresję twórczą.