Wczesna interwencja w przemocy rówieśniczej

Odpowiedzi na pytania stawiane po interwencji w kryzys związany z przemocą rówieśniczą powinny sprzyjać formułowaniu rekomendacji do podejmowania działań na jego wczesnym etapie, gdyż przemoc nie jest z reguły jednorazowym aktem wymierzonym przeciwko innej osobie, ale ma charakter procesu zaczynającego się od pozornie błahych incydentów. Złośliwy uśmiech, „żartobliwy” komentarz, przezwisko lub wymowne milczenie po wypowiedzi na forum mogą uruchomić mechanizm prowadzący do katastrofy. Podobnie jak lawina w górach zaczynająca się od potrącenia jednego kamienia lub naruszenia w jednym miejscu jednolitej, ale przeciążonej struktury pokrywy śnieżnej. Przeoczenie lub zlekceważenie sygnałów ostrzegawczych bez względu na to, czy odbyło się świadomie, czy nie, prowadzi z reguły do eskalacji napięcia, które przybierając jakąkolwiek formę przemocy, destrukcyjnie wpływa na poczucie bezpieczeństwa wszystkich podmiotów społeczności szkolnej. Brak reakcji na małe, ale nieprzyjemne sytuacje powoduje lawinę, której zatrzymanie może okazać się niemożliwe. Skuteczna interwencja zaczyna się tam, gdzie kończy się przymykanie oka na drobną agresję, a zaczyna uważna diagnoza przemocy rówieśniczej, czyli bullyingu.

Przemoc rówieśnicza jak proces

Prawidłowe zdefiniowanie i zrozumienie przemocy rówieśniczej przez nauczycieli, uczniów i rodziców może być kluczowe dla skutecznej i minimalizującej skutki interwencji, a przede wszystkim przyczynić się do zmniejszenia liczby skrajnych przypadków bullyingu. Warto prowadzić edukację, która pomoże młodym ludziom zrozumieć, czym jest konflikt, gdzie siły są wyrównane, a strony dążą do rozwiązania problemu. I uczyć konstruktywnych sposobów budowania porozumienia. Warto także uczyć odróżniania konfliktu od przemocy, która wg Dana Olweusa (prekursora badań nad bullyingiem) opiera się na trzech filarach:

1. Intencjonalność, czyli świadome działanie mające na celu zranienie, skrzywdzenie lub poniżenie inn...