Dołącz do czytelników
Brak wyników

Wspomaganie ucznia

11 lutego 2020

NR 53 (Luty 2020)

Wspomaganie dzieci z trudnościami poza szkołą. Terapia czaszkowo-krzyżowa

85

Klasa szkolna jest odzwierciedleniem kształtu i trendów życia społecznego. Wszelkie zmiany – pozytywne i negatywne – mają swoje odzwierciedlenie w zachowaniach dzieci. W tej sytuacji wydaje się, że nauczyciel jest osobą, która najwcześniej i najpełniej doświadcza przejawów problemów i sukcesów społeczeństwa.

W tym kontekście naturalne jest, że szkoła pracuje z dziećmi, których trudności istotnie wpływają na ich rozwój, zachowanie, uczenie się. Szkoła, która jest instytucją opiekuńczo-edukacyjną, ze swej natury nie podejmuje i nie powinna podejmować działań terapeutycznych, czynią to podmioty wyspecjalizowane zarówno w ramach systemu oświaty (jak poradnie psychologiczno-pedagogiczne), jak spoza tego systemu.

Wśród wielu typów terapii proponowanych dzieciom (adresowana także do dorosłych) jest terapia czaszkowo-krzyżowa, oferowana przez terapeutów/ fizjoterapeutów zajmujących się ogólnie rozumianą terapia manualną.

Terapia czaszkowo-krzyżowa

W latach 30. XX wieku doktor William Sutherland rozwinął różnorodne podejście terapeutyczne w oparciu o wrodzony Odech Życia, zaczął nauczać innych osteopatów i kontynuował to aż do swojej śmierci w 1954 r. W latach 40. pierwsza szkoła osteopatii w Stanach Zjednoczonych wprowadziła kierunek studiów podyplomowych nazwany „osteopatią w zakresie czaszki”. W dość krótkim czasie grono zwolenników tej metody szybko zaczęło się powiększać. Nową praktykę terapeutyczną nazwano „osteopatią czaszkową”. Kiedy terapia zyskała renomę i popularność, Sutherland postanowił wyszkolić wielu nowych nauczycieli, najbardziej znanymi z nich byli: Edna Lay, Howard Lippincott, Viola Frymann, Anna Walse, Rolin Becker, Chester Handy.

W latach 70. XX wieku, doktor John Upledger jako pierwszy nauczał osoby, które nie posiadały wykształcenia osteopatycznego. Od momentu, kiedy był poproszony do asysty przy operacji kręgosłupa, gdzie musiał przytrzymywać oponę spowijającą rdzeń kręgowy, ku swojemu zdziwieniu nie zdołał jej utrzymać, gdyż przez cały czas poruszała się ona rytmicznie pod jego rękami, bardzo zaangażował się w badania nad pierwotnym oddychaniem. Doktor Upledger ukończył studia z osteopatii, następnie na własną rękę rozpoczął badania kliniczne. Po wielu latach wypracował jasne i praktyczne poglądy dotyczące wpływu urazów na mechanizm pierwotnego oddychania. W ramach tej terapii stworzył również podejście, które polegało na pracy zarówno z ciałem, jak i umysłem po doświadczeniach urazowych i nazwał ją „uwolnieniem somatyczno-emocjonalnym”.

Podejście biodynamiczne i biomechaniczne w terapii czaszkowo-krzyżowej

W terapii czaszkowo-krzyżowej w oparciu o podejście biodynamiczne kładziony jest nacisk na pracę z podstawowymi siłami zarządzającymi naszym funkcjonowaniem.
Podejście biomechaniczne ma na celu skupienie się bardziej na skutkach działania sił zewnętrznych, np. napięcia tkankowego w ciele niż na wewnętrznych siłach odpowiedzialnych za ten efekt. To podejście działa od zewnątrz do środka.

Czym jest terapia czaszkowo-krzyżowa?

Jest to metoda leczenia, która polega na układaniu rąk w ściśle określonych miejscach na ciele pacjenta celem poprawy stanu zdrowia. Jej filozofią jest używanie przez terapeutę bardzo lekkiego nacisku (ok. 5 gramów). Terapia przede wszystkim skupia się na na kilku oddziaływaniach na organizm człowieka. Podstawową funkcją systemu kranio-sakralnego jest produkcja, cyrkulacja, oczyszczanie i resorpcja płynu mózgowo-rdzeniowego. Płyn ten wytwarzany jest w komorach mózgu i tworzy obszar, w którym mózg oraz rdzeń kręgowy rozwijają się i prawidłowo funkcjonują.

Cele ...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań magazynu "Życie Szkoły"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy