Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z ekspertem PWN

13 lutego 2018

NR 23 (Styczeń 2017)

Karty obrazkowe na lekcji języka obcego

0 242

Pomoce wizualne, doceniane w wielu formach pracy z najmłodszymi, chyba nigdzie nie są tak przydatne, jak na lekcji języka obcego. Dostępność i jakość tradycyjnych pomocy wizualnych, takich jak podręczniki, zeszyty ćwiczeń, karty pracy, karty obrazkowe czy plakaty jest dzisiaj lepsza niż kiedykolwiek, a ostatnio zostały one jeszcze wzbogacone o pomoce multimedialne i Internet. Nie należy też zapominać o tradycyjnych i łatwo dostępnych, trójwymiarowych pomocach wizualnych, czyli o zabawkach, pacynkach, klockach, patyczkach, maskach i przedmiotach codziennego użytku, które mogą być wykorzystane przez nauczyciela.

Lista zalet pomocy wizualnych jest bardzo długa. Pozwalają one skupić uwagę dziecka, wprowadzają urozmaicenie do lekcji, a przede wszystkim ilustrują w jednoznaczny sposób znaczenie poznawanego języka. Badania naukowe dowodzą, że najlepiej zapamiętujemy informacje, które docierają do nas drogą wzrokową, dlatego nauczanie języka wsparte pomocami wizualnymi jest bardziej efektywne.

W tym artykule skupimy się na wykorzystaniu kart obrazkowych, które są odpowiednie do pracy z całą klasą. Większość dostępnych na rynku podręczników zawiera w zestawie karty obrazkowe ilustrujące materiał językowy objęty programem. Karty obrazkowe mają jeszcze jedną dodatkową zaletę – są nieduże i lekkie, a więc można je dotykać i przemieszczać, co ma ogromne znaczenie dla młodszych uczniów. Nie ma w zasadzie etapu lekcji, w którym karty obrazkowe nie mają zastosowania. Można je wykorzystywać przy wprowadzaniu nowego języka, ćwicząc go, robiąc powtórki, a także w czasie gier i zabaw. Można je również stosować do nauki i powtarzania słownictwa, gramatyki oraz wymowy.

Prezentacja nowego języka

Zacznijmy od zastosowania kart obrazkowych w nauczaniu nowego słownictwa. Ponieważ obraz przedstawia znaczenie nowych wyrazów, nauczyciel nie ma potrzeby posługiwania się językiem ojczystym. Uwaga dzieci skupiona jest na obrazkach, a manipulowanie kartami przez nauczyciela dodatkowo wzmaga koncentrację. Momenty ciszy wzmacniają bodziec wzrokowy. Powtarzanie słów można urozmaicać przez zmianę tempa i intonacji.  Do prezentowanych poniżej ćwiczeń użyte zostały karty obrazkowe z kolorami, ale te same ćwiczenia nadają się do prezentacji każdego zestawu nowych słów.

 

A. SŁUCHANIE

  • Nauczyciel pokazuje kolejno karty w kompletnej ciszy. Uczniowie patrzą.
  • Nauczyciel pokazuje kolejno karty, wymawiając nazwę koloru kilka razy: green, green, red, red. Uczniowie tylko słuchają.
  • Nauczyciel ponownie pokazuje karty i pyta: Green? Red? Uczniowie odpowiadają: Yes. No.

B. POWTARZANIE

  • Nauczyciel pokazuje kolejno karty, wymawiając nazwę koloru. Uczniowie powtarzają chórem.
  • Nauczyciel pokazuje kartę, wymawiając nazwę koloru i równocześnie drugą ręką pokazuje, ile razy należy słowo powtórzyć (jeden palec-jeden raz, dwa palce-dwa razy etc).
  • Uczniowie powtarzają wyrazy za nauczycielem w różny sposób; wolno, szybko, ze smutkiem, radośnie itp.

 

Po pierwszej fazie, w której nauczyciel kontroluje wszystkie aspekty ćwiczenia, przechodzimy do kolejnego etapu, kiedy uczniowie przejmują kontrolę, a karty zostają umieszczone na tablicy. Nietypowe zachowanie nauczyciela (unikanie komunikacji słownej) wymusza zwiększenie uwagi i motywuje uczniów. Usuwanie obrazków (Znikające obrazki, Czego brakuje?) podobnie zwiększa koncentrację.

 

C. KARTY NA TABLICY

Niemy nauczyciel

  • Nauczyciel demonstruje karty. Ochotnicy zgłaszają się, nazywają kolor i umieszczają karty na tablicy. Nauczyciel używa tylko gestów do kontrolowania uczniów, daje sygnały odpowiednimi ruchami głowy.
  • Kiedy wszystkie karty znajdują się na tablicy, nauczyciel wskazuje kolejne karty, w różnej kolejności, czasem tę samą kartę raz za razem, zwiększając równocześnie tempo. Uczniowie nazywają kolory na kartach.

Znikające obrazki

  • Karty znajdują się na tablicy. Nauczyciel wskazuje kolejno na wszystkie karty. Uczniowie nazywają kolory.
  • Nauczyciel zdejmuje jedną (dowolną) kartę, wskazuje kolejno na wszystkie karty i na puste miejsce. Uczniowie nazywają kolory, także ten, który został zdjęty.
  • Nauczyciel zdejmuje kolejną kartę i powtarza procedurę.
  • Nauczyciel powtarza procedurę aż do momentu, gdy na tablicy nie ma żadnej karty i uczniowie nazywają tylko wskazywane puste miejsca.

Czego brakuje?

  • Karty umieszczone są w rzędzie na tablicy. Nauczyciel wskazuje kolejno na każdą kartę, a uczniowie wymawiają kolor.
  • Uczniowie zamykają oczy, a nauczyciel zdejmuje jedną kartę.
  • Uczniowie otwierają oczy i mówią, która karta zniknęła.
  • Procedurę należy powtórzyć kilka razy. Dla zwiększenia trudności po kilku powtórkach można zmienić kolejność obrazków.


 

Dla urozmaicenia nowy materiał językowy (słownictwo na obrazkach) łączymy ze znanym materiałem, liczbami (zamiast liczb można użyć liter). Dzięki temu uczniowie ćwiczą posługiwanie się nowym językiem, unikając znudzenia. Przez dodanie kolejnego elementu do prostego ćwiczenia, znacznie zwiększamy jego trudność. Wykonując ostatnie ćwiczenie, uczniowie pracują w parach.

 

D. NUMEROWANIE KART

  • Nauczyciel numeruje karty na tablicy.
  • Nauczyciel wypowiada nazwę dowolnego koloru. Uczniowie podają odpowiedni numer.
  • Następnie nauczyciel wypowiada liczbę, a uczniowie podają odpowiedni kolor.

Można zwiększać stopniowo tempo. Uczeń może przejąć rolę nauczyciela.

,,DYKTANDO” z całą klasą

  • Ponumerowane karty są umieszczone na tablicy. Nauczyciel podaje nazwę koloru, a uczniowie zapisują numer, który się przy nim znajduje. Nauczyciel wymienia kolory bardzo szybko, w różnej kolejności, powtarzając czasem ten sam kolor raz za razem. Wskazane jest zademonstrowanie ćwiczenia na tablicy z jednym lub większą liczbą uczniów, zanim nauczyciel zacznie dyktować całej klasie. Aby uniknąć błędów i nieporozumień, nauczyciel powinien także zapisać dyktowaną sekwencję (w trakcie, lub przed dyktandem).

PRZYKŁAD:
Nauczyciel mówi: white, black, green, red, red, yellow, orange, purple, black, black, red
Uczniowie piszą: 4, 5, 8, 2, 2, 9, 3, 6, 5, 5, 2

  • Po dyktandzie ochotnik przepisuje na tablicy zapisaną przez siebie sekwencję numerów. Jeśli pojawiają się wątpliwości, nauczyciel zaznacza kontrowersyjną...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań magazynu "Życie Szkoły"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy