Dołącz do czytelników
Brak wyników

Scenariusz zajęć

4 lipca 2018

NR 15 (Marzec 2016)

Gry i zabawy - Rok 1831, Łukasz Gołębiowski

0 89

Ta rubryka pojawiła się na łamach „Życia Szkoły” w poprzednim numerze. Opisaliśmy wtedy wydane anonimowo zabawy i gry z 1821roku. Także i tym razem przypomnimy propozycje metodyczne opublikowane w tamtym okresie. Dobierając przykłady z dawnych publikacji, staramy się prezentować unikalne pomysły mistrzów pedagogiki zabawy. Niektóre z nich wielokrotnie przekształcano, dlatego czasem znamy je w wielu odmianach.

Dziś zaprezentujemy kilka propozycji Łukasza Gołębiowskiego – członka Towarzystwa Królewskiego Przyjaciół Nauk. Ukazały się one w 1831 r. w publikacji pod długim tytułem: „Gry i zabawy różnych stanów w kraju całym lub niektórych tylko prowincyach. Umieszczone są tu: kulig czyli szlichtiada, łowy, maszkary, muzyka, tańce, reduty, zapusty, ognie sztuczne, rusałki, sobótki itp.”. Książkę tę wydano nakładem autora w Warszawie. Druk powierzono Natanowi Glücksbergowi, który do opisania zabaw zastosował typografię Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego.

Opisując zabawy postaramy się oddać ich ducha. Równocześnie jednak nadamy im formę właściwą współczesnym materiałom dydaktycznym. Dlatego warstwę fabularną zabaw oddzielimy od opisu ich przebiegu. Zaproponujemy także przeprowadzenie pogadanek wprowadzającej i podsumowującej. Ponadto wyodrębnimy cele wychowawcze, dydaktyczne, a także typowe dla sfery motorycznej. Przedstawimy: „Mruczka”, „Zajączka”, „Kota i mysz” oraz „Ptaszka”.

Przedstawione zabawy ukazują metodyczny schemat stawiania wychowanków w sytuacjach zadaniowych. Poprzez snucie fabuł (narracji) prowadzący zajęcia może motywować dzieci do prób mierzenia się z wyzwaniami. Warto podkreślić, iż formuła zabawy opiera się na stawianiu zadań „nie wprost”. Otóż dziecko, porwane atmosferą opowieści, którą ma ilustrować, nie dostrzega, iż zakodowano w niej sformalizowane zadania dydaktyczne dalece upodobnione do realizowanych w formach ścisłych. W efekcie kilkulatek, intensywnie ćwicząc i realizując wymierne cele zajęć, przeświadczony jest, iż prowadzący zaproponował mu chwilę przerwy w ćwiczeniach, a nie kolejne obowiązkowe zadanie. To swoista wartość dodana zabawowej formy prowadzenia zajęć.

„Mruczek”

Fabuła/narracja: Jak wiecie, ludzie mogą porozumiewać się nie tylko przy pomocy słów, ale także wykorzystując gesty albo miny. Oprócz tego potrafią wydawać z siebie rozmaite dźwięki, które wcale nie muszą przypominać wyrazów. Za chwilę przekonamy się, czy będziecie potrafili rozpoznać osoby, które wydają z siebie takie dziwne odgłosy. Usłyszawszy dźwięk, postarajcie się odgadnąć, kto mógł nim do was przemówić!

Przebieg: Uczestnicy, podając sobie dłonie, stają w okręgu. W jego wnętrzu znajduje się jedna osoba z zawiązanymi oczyma (tytułowy Mruczek). Poszukuje ona dowolnego dziecka stojącego na obwodzie. Gdy już je odnajdzie, mruczy do niego. Wtedy wybrana osoba odpowiada w ten sam sposób. Uczestnicy przy tym celowo starają się modulować głos, by zmylić rywala. Jeśli Mruczek odgadnie, kto mu odpowiedział, zamienia się z nim miejscem. W przeciwnym przypadku szuka kolejnej osoby i znów stara się rozpoznać, kto to jest. Po ewentualnych trzech pomyłkach do roli Mruczka wyznacza się inną osobę. 

Cele:

  • wychowawczy: inspirowanie dzieci do nawiązywania bliskich relacji z innymi koleżankami i kolegami tworzącymi grupę; przełamywanie dystansu pomiędzy uczniami tworzącymi zespół klasowy,
  • dydaktyczny: zobrazowanie wychowankom form komunikowania się z innymi osobami,
  • w sferze umiejętności ruchowych: doskonalenie umiejętności poruszania się z zamkniętymi (przesłoniętymi) oczyma, 
  • w sferze zdolności motorycznych: rozwijanie zdolności modyfikowania wydawanego głosu poprzez różnicowanie aktywności wybranych grup mięśni artykulacyjnych; doskonalenie zdolności motorycznego dostosowywania się do wymogów stawianych przez poruszanie się bez kontroli wzroku.

Pogadanka końcowa: Dzięki tej zabawie przekonaliście się, że rozpoznawanie innych osób po głosie wcale nie jest łatwe. Co trzeba było zrobić, żeby trafniej zgadywać, kto wam odpowiedział na mruczenie? A może najlepiej byłoby częściej rozmawiać ze wszystkimi osobami z klasy? Wtedy mielibyście okazję do jeszcze lepszego poznania ich głosów. Dzięki temu nikt z was nie popełniłby pomyłki przy próbach odgadywani...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań magazynu "Życie Szkoły"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy