Dołącz do czytelników
Brak wyników

Lekcja wychowania fizycznego z pomysłem

13 czerwca 2018

NR 33 (Styczeń 2018)

Porozmawiajmy o gwiazdozbiorach

0 262

Lekcja wychowania fizycznego niekoniecznie musi mieć postać nudnych, monotonnie powtarzanych ćwiczeń. Można nadać jej formę intrygującej opowieści, w trakcie której dzieci będą ilustrowały ruchem wiadomości z wybranej dziedziny. Dzięki temu zajęcia pozwolą na ugruntowanie wiedzy uczniów np. z zakresu edukacji przyrodniczej, polonistycznej lub matematycznej. Temat przewodni takiej lekcji może być zatem odległy od wąsko rozumianego WF.

Poniżej prezentujemy propozycję zajęć, w trakcie których dzieci będą utrwalały w pamięci nazwy gwiazdozbiorów widocznych nad Polską. Dlatego osnowę tematyczną zajęć będą stanowiły kolejno zabawy: „Bliźnięta”, „Trójkąt”, „Mały wóz”, „Wąż”, „Jaszczurka”, „Baran”, „Strzała”, „Pegaz” i „Żyrafa”, a także „Wilk” oraz „Zając”. Przygotowując się do przeprowadzenia opisanej lekcji, dobrze byłoby wyposażyć się w schematyczne rysunki (wydruki) wybranych fragmentów nieba przedstawiające wymienione gwiazdozbiory.
Uczestnicząc w opisanych zabawach, dzieci będą mogły m.in.: doskonalić czworakowanie i pełzanie, przemieszczać przybory różnych rozmiarów, uczyć się łączenia ruchów rąk i nóg, a także wykonywać precyzyjne ćwiczenia szyi. Zatem w trakcie lekcji o gwiazdach zrealizujemy także zadania typowe dla wychowania fizycznego.

„Bliźnięta”

Fabuła / narracja: Jednym z gwiazdozbiorów, które widać nad Polską, są Bliźnięta. Gdy patrzymy na nie, widzimy bawiące się rodzeństwo [tu można zaprezentować uczniom schematyczny rysunek nieba z tym gwiazdozbiorem]. Gdy przyjrzycie się im uważnie, na pewno zauważycie, że jedno z dzieci stara się powtarzać to, co robi drugie. Czy Wy też byście tak potrafili? Przekonajmy się!
Przebieg: Uczestników łączy się w pary. Tworzący je uczniowie stają twarzami do siebie. W każdej z par jeden z ćwiczących prezentuje dowolne ruchy, a drugi (niczym lustrzane odbicie) stara się je powtarzać. Nauczyciel inspiruje wychowanków do wszechstronnego aktywizowania mięśni kończyn, tułowia i szyi. Po kilku chwilach następuje zmiana ról w parach.
Cele:

  • wychowawczy: wdrażanie uczniów do umiejętności współdziałania w parze,
  • dydaktyczny: zapoznanie wychowanków z wyglądem gwiazdozbioru Bliźnięta,
  • w sferze umiejętności ruchowych: uplastycznianie umiejętności wszechstronnego władania kończynami, tułowiem i szyją,
  • w sferze zdolności motorycznych: rozwijanie orientacji przestrzennej, doskonalenie zdolności różnicowania ruchów, kształtowanie zdolności dostosowywania się do zmieniających się okoliczności.

Pogadanka końcowa: Gdy na was patrzyłem, od razu wiedziałem, jaki gwiazdozbiór naśladujecie. Każdy ruch jednej osoby natychmiast powtarzała druga. Dzięki temu zachowywaliście się jak prawdziwe bliźnięta. Co było trudniejsze: wymyślanie nowych ćwiczeń czy naśladowanie ich? Które ruchy kopiowało się wam najtrudniej: rąk, nóg, tułowia, czy szyi? Dlaczego?
Przybory/przyrządy: schematyczny rysunek gwiazdozbioru Bliźnięta.

„Trójkąt”

Fabuła / narracja: Na pewno domyślacie się, jaki kształt może mieć gwiazdozbiór o nazwie Trójkąt. Tak, oczywiście (tu można zaprezentować uczniom schematyczny rysunek przedstawiający fragment nieba, na którym go widać). Jak wiecie, trójkąt musi mieć trzy boki. Nie zapomnijcie o tym, gdy będziecie odtwarzali jego wygląd!
Przebieg: Na sygnał nauczyciela, wszyscy starają się połączyć w zespoły trzyosobowe. Każdy z nich układa się na podłodze, odtwarzając kształt trójkąta. Jeśli w zajęciach uczestniczy liczba uczniów niepodzielna przez trzy, jeden lub dwoje z nich nie zdoła wypełnić zadania, co jest dodatkowym czynnikiem motywującym ich do sprawnego działania. Wielokrotne powtórzenia. W kolejnych nie można jednak ponownie utworzyć trójkąta z tymi samymi współćwiczącymi.
Cele:

  • wychowawczy: przezwyciężanie dystansu pomiędzy uczniami (czasem konieczne jest niezwłoczne połączenie się w zespół z osobami, od których stroni się na co dzień),
  • dydaktyczny: zapoznanie dzieci z wyglądem gwiazdozbioru Trójkąt,
  • w sferze umiejętności ruchowych: uplastycznianie umiejętności wspólnego wykonywania ćwiczenia ruchowego w grupie,
  • w sferze zdolności motorycznych: rozwijanie orientacji przestrzennej, doskonalenie zdolności dostosowywana się do zmieniających się okoliczności.

Pogadanka końcowa: Jak wiele trójkątów pojawiało się dziś w naszej sali gimnastycznej! Czy potrafilibyście w podobny sposób tworzyć kwadraty? Spróbujemy tego w trakcie następnej lekcji, gdy będziemy rozmawiali o figurach geometrycznych. Na dziś zaplanowałem jeszcze kilka zabaw, w trakcie których zaprezentuję wam kolejne gwiazdozbiory. Czas, byście poznali następny z nich. Będzie to Mały Wóz.
Przybory / przyrządy: schematyczny rysunek przedstawiający gwiazdozbiór Trójkąt.
Uwagi: Prowadząc zajęcia dla uczniów z klas trzecich, warto spróbować kombinacji „Bliźniąt” i „Trójkąta”. Wówczas uczestnicy mogą naprzemiennie, na sygnał (komendę) nauczyciela łączyć się w pary lub grupy trzyosobowe.

„Mały Wóz”

Fabuła / narracja: Na niebie dość dobrze widoczny jest gwiazdozbiór Mały Wóz (dzieciom prezentuje się jego schematyczny rysunek). Czy nie jest on zbyt mały? Za chwilę przekonamy się, czy wszyscy zmieścilibyście się na tym wozie. Zaczynamy! Wsiadajcie!
Przebieg: Na podłodze układa się materac. Dzieci starają się kolejno zająć na nim miejsce, przyjmując pozycję siadu skrzyżnego. W licznej klasie jest to niewykonalne, co stanowi punkt wyjścia do pogadanki podsumowującej.
Cele:

  • wychowawczy: przezwyciężanie dystansu pomiędzy uczniami (podczas zabawy konieczne może być zajęcie miejsca na materacu bezpośrednio obok osób, od których stroni się na co dzień),
  • dydaktyczny: zapoznanie dzieci z wyglądem gwiazdozbiorów Mały Wóz i Wielki Wóz,
  • w sferze umiejętności ruchowych: uplastycznianie umiejętności wykonywania ćwiczenia ruchowego całą grupą,
  •  w sferze zdolności motorycznych: rozwijanie orientacji przestrzennej, doskonalenie zdolności dostosowywania się do zmieniających się okoliczności.

Pogadanka końcowa: Okazało się, że dla naszej klasy Mały Wóz jest faktycznie nieco za mały. Dla niektórych z was zabrakło na nim miejsca. Zapewne z tego powodu na niebie widać też Wielki Wóz (tu można zaprezentować dzie-
ciom jego schematyczny rysunek). Na nim na pewno zmieścilibyście się wszyscy.
Przybory / przyrządy: materac, schematyczny rysunek gwiazdozbiorów Mały Wóz i Wielki Wóz.
Uwagi: Zabawę można powtórzyć, łącząc dwa materace. Wówczas dzieci będą mogły przekonać się, że rzeczywiście miejsca na Wielkim Wozie jest zdecydowanie więcej.

„Wąż”

Fabuła / narracja: Latem, tuż nad linią horyzontu, można dostrzec gwiazdozbiór Wąż. Wydaje się, że jest on bardzo długi (to optymalny moment na zaprezentowanie jego schematycznego rysunku). Tworzy go naprawdę wiele gwiazd. Za chwilę przekonamy się, czy potrafilibyście utworzyć tak długiego węża.
Przebieg: Grę rozpoczyna się tak, jak każdego berka. Jedna osoba ściga grupę. Kogo berek dogoni, ten ustawia się za nim, chwytając go za biodra. W ten sposób wąż wydłuża się. Stopniowo dołączają do niego kolejni uczniowie. Kto będzie złapany jako ostatni, ten może inicjować następną rundę gry.
Cele:

  • wychowawczy: inspirowanie dzieci do prowadzenia samodzielnych obserwacji nieba,
  • dydaktyczny: zapoznanie uczniów z wyglądem gwiazdozbioru Wąż,
  • w sferze umiejętności ruchowych: uplastycznianie umiejętności przemieszczania się w zwartej grupie,
  • w sferze zdolności motorycznych: kształtowanie szybkości, rozwijanie orientacji przestrzennej.

Pogadanka końcowa: Ależ ten Wąż był długi! Postarajcie się latem policzyć, czy ten gwiazdozbiór w rzeczywistości liczy aż tyle gwiazd, co dziś w trakcie naszej lekcji! Może okaże się, że wasz wąż był dłuższy od tego prawdziwego…
Przybory/przyrządy: schematyczny rysunek gwiazdozbioru Wąż.

„Jaszczurka”

Fabuła / narracja: Jaszczurka to małe, zwinne zwierzę. Przemyka ona pomiędzy przeszkodami, które napotyka; potrafi także przyczaić się na chwilę za całkiem małym kamieniem. Zapewne dlatego także gwiazdozbiór o tej nazwie wydaje się być w ruchu (tu można zaprezentować jego schematyczny rysunek). Za moment każdy z was wcieli się w jaszczurkę. Czy będziecie przypominali wyglądem gwiazdozbiór o tej samej nazwie? Przekonajmy się!
Przebieg: Na podłodze rozstawia się wiele tekturowych pudełek. Wyobrażają one kamyki, za którymi chowają się jaszczurki. Dzieci przemieszczają się w dowolnych kierunkach, w pozycji czworaczej (lub pełzając), kryjąc się co chwilę za kolejnymi „kamieniami”. Nauczyciel inspiruje ćwiczących do chowania się kolejno za każdym przyborem, co wydłuża czas trwania zabawy.
Cele:

  • wychowawczy: wprowadzenie do zajęć atmosfery beztroskiej rozrywki,
  • dydaktyczny: zapoznanie dzieci z wyglądem gwiazdozbioru Jaszczurka,
  • w sferze umiejętności ruchowych: uplastycznianie umiejętności czworakowania i pełzania,
  • w sferze zdolności motorycznych: rozwijanie orientacji przestrzennej.

Pogadanka końcowa: Ależ te jaszczurki są zwinne! One naprawdę potrafią ukryć się nawet za najmniejszymi kamieniami. Kto je tego nauczył?
Przybory / przyrządy: kilka-kilkanaście tekturowych pudełek, schematyczny rysunek gwiazdozbioru Jaszczurka.
Uwagi: Ze względu na identyczne rozmieszczenie tych samych przyborów, łatwo połączyć tę zabawę z „Baranem”.

„Baran”

Fabuła / narracja: Baran to jeden z gwiazdozbiorów (tu można zaprezentować jego schematyczny rysunek). Jest to także dobrze znane wam zwierzę. Czasem robi ono użytek ze swoich rogów. Czy baran potrafiłby przesuwać nimi ciężkie przeszkody? A bardzo małe? Sprawdźcie to!
Przebieg: Dzieci wcielają się w barany. Przed nimi ro...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań magazynu "Życie Szkoły"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy