Dołącz do czytelników
Brak wyników

Komunikacja z rodzicami

3 października 2019

NR 49 (Październik 2019)

6 kroków do zbudowania dobrej relacji z rodzicem

0 40

Nauczyciele i wychowawcy wiedzą, że budowanie relacji z rodzicami to długotrwały proces. Nie ma jednego skutecznego przepisu na współpracę. Warto zadbać o wysoką jakość tych relacji, ponieważ to właśnie rodzic i nauczyciel mają kluczowy wpływ na rozwój dziecka w wieku szkolnym. Jednomyślne współdziałanie będzie skutkować efektywnym i odpowiedzialnym procesem wychowawczym. Poniżej znajduje się propozycja sześciu „kroków”, które mogą mieć pozytywny wpływ na proces budowania tej relacji. Wskazówki zaczerpnięte zostały z Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniu (ang. Solution Focused Approach) oraz własnego doświadczenia psychologa-specjalisty w szkole. W realizowaniu punktów kolejność jest dowolna, a zastosowanie chociaż jednego z nich pomoże zbudować sojusz z rodzicem.


Rodzic ekspertem od swojego dziecka


Rodzic najlepiej zna swoje dziecko – przyjmując takie podejście, nauczyciel ma okazję uzyskać jak najwięcej informacji na temat zachowania dziecka. Dorosły, opowiadając o swoim dziecku, nie poczuje się zaatakowany i będzie otwarty na przejęcie odpowiedzialności za dalsze działania. A co najważniejsze, podejmie współpracę i będzie chciał wrócić do nauczyciela, ponieważ poczuje się doceniony za swój wkład w wychowanie. Najważniejsze jednak dla dobra dłuższej współpracy z rodzicem jest skupienie się na tym, co udało się osiągnąć. Wskazanie na sukces rodzica i podkreślenie jego kompetencji zachęci go do dalszej współpracy. Gdy nauczyciel zacznie współpracę od wytykania błędów, może spowodować, że ziści się poniższy scenariusz.

Matka niegrzecznego ucznia jest zaproszona przez wychowawcę na rozmowę na temat zachowania swojego dziecka. Kobieta, otrzymując na bieżąco informacje o niewłaściwej postawie swojego syna, przychodzi nastawiona na wysłuchanie wszystkiego, co najgorsze. Na pewno też szykuje listę usprawiedliwień, zrzucając winę na system oświaty, inne dzieci lub wprost stwierdzając, że to wychowawca sobie nie radzi, 
bo „w domu to on jest grzeczny”. Podejmując rozmowę z rodzicem i spełniając jego „oczekiwania”, nauczyciel może być pewny, że budowanie zaufania i przekonanie do swoich dobrych intencji potrwa bardzo długo i będzie wiązało się z kilkoma trudnymi rozmowami.

Dlatego warto więc, już na początku współpracy z rodzicem, zastosować inny schemat. Jednym z pierwszych komunikatów powinna być informacja, że szanujemy jego metody wychowawcze i chcemy razem z nim współpracować, aby jego dziecko osiągnęło sukces w szkole. Rodzic jest ekspertem od wychowania własnego dziecka, zaś nauczyciel jest źródłem informacji na temat jego zachowań w szkole. Rodzic wprowadza rozwiązania, a nauczyciel podpowiada ewentualne metody. Wspólne planowanie działań i ich spójne realizowanie przybliży do pojawienia się zmiany zachowania u dziecka i pomoże w zbudowaniu zaufania.


Poszukiwanie zasobów


Ważnym krokiem do nawiązania współpracy jest wykorzystywanie tego, co już jest i działa. Zasoby są rozumiane jako wszystkie zdolności, cechy, doświadczenia oraz rzeczy materialne, które mają za zadanie pomóc w dotarciu do rozwiązania (np. zasobem ucznia szkoły podstawowej jest umiejętność czytania, zasobem rodzica jest konsekwencja w kontrolowaniu ilości czasu przeznaczonego na naukę w domu, zasobem nauczyciela jest poczucie humoru itp.). Konstruktywna rozmowa rodzica z nauczycielem to taka, w której przekazywane informacje zawierają to, co dziecko potrafi oraz obszary do rozwoju zamiast samego wyliczania problemów wychowawczych i zostawiania rodzica bez wsparcia. Przygotowanie do takiej rozmowy to przede wszystkim „zebranie myśli” i zbudowanie holistycznego obrazu ucznia. Ważne jest wskazanie, co uczeń lub uczennica już potrafi i jak może to wykorzystać. Bardzo często zdarza się, że dziecko posiada kompetencje, tylko są one nieodkryte. Obserwacja w tym kierunku i dyskusja z rodzicem pozwoli na dotarcie, dlaczego pojawia się trudność i zasoby nie są wykorzystywane. Rozmowa prowadzona w takim duchu będzie dużo bardziej komfortowa zarówno dla nauczyciela, jak i dla rodzica. W czasie takiej współpracy może się również okazać, że dziecko nie posiada odpowiednich kompetencji albo pojawiają się trudności wymagające specjalistycznej diagnozy psychologiczno-pedagogicznej. W założeniach psychologii w biegu życia (ang. life-span psychology) rozwój jest procesem i trwa całe życie. Warto więc pamiętać, że rozwija się nie tylko dziecko, ale również jego rodzic oraz nauczyciel. Poszukiwanie zasobów może ten rozwój ukierunkować na odpowiednie i wymarzone tory w życiu.


Szacunek kluczem do długotrwałej relacji


Szacunek w długotrwałej relacji nauczyciel–rodzic należy rozumieć szerzej i w kilku wymiarach. Szacunek nie odnosi się tylko do przestrzegania zasad kult...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań magazynu "Życie Szkoły"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy