Dołącz do czytelników
Brak wyników

Otwarty dostęp , Zajęcia na czasie

9 stycznia 2020

NR 52 (Styczeń 2020)

Odyseja Umysłu

152

Stając przed moimi uczniami w klasie, bardzo często zastanawiam się, czy jestem w stanie przygotować ich na zmiany, które nieustannie zachodzą w dzisiejszym świecie. Wszak nowej wiedzy przybywa bez przerwy. Zmian jest dużo, następują szybko i są zaskakujące. To, co było pewnikiem dla naszych rodziców, dzisiaj jest już nieaktualne. 

Uczniowie w przyszłości staną przed problemami, których nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Będą wykonywać zawody, które dziś jeszcze nie istnieją. Należy więc (już u tych najmłodszych) kształtować kompetencje ważne w XXI wieku: współpracę w zespole, rozwiązywanie problemów oraz kreatywne myślenie.
Jako nauczyciel szukałam form i takich metod pracy, które pozwolą mi kształtować w uczniach powyższe umiejętności. Kilka lat temu, wraz z innymi nauczycielami naszej szkoły, natknęliśmy się na program Odysei Umysłu. Jest to przyjazny program edukacyjny realizowany w formie międzynarodowego konkursu. Patronat nad polską edycją sprawuje Ministerstwo Edukacji Narodowej.
Dzieci w Odysei Umysłu rozwijają się i poznają świat w atmosferze zabawy. Pracując w grupie nad rozwiązaniem problemu, używają wyobraźni i wychodzą poza utarte szablony, tworząc oryginalne i efektowne rozwiązania. Zajęcia z Odysei Umysłu pozwalają dzieciom wyjść ze schematów i ram, w które są wkładane każdego dnia w wielu sytuacjach. Uczniowie mogą realizować się w tych zdolnościach, w których na co dzień nie mają szans się zaprezentować. To przecież ważne dla rozwoju samooceny i poczucia własnej wartości. Uczniowie biorący udział w programie zaczynają wierzyć w swoje możliwości. Odysejowe zajęcia rozwijają dziecięcą kreatywność i niepohamowaną twórczość, która wydaje się nie mieć dna. To zaskakujące, jak dzieci są otwarte na nowe pomysły i rozwiązania. Z chęcią i zapałem poszerzają horyzonty i burzą mury szufladkowego myślenia.
Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż zajęcia oparte są na pracy zespołowej. Odyseja daje dzieciom przestrzeń do wspólnego generowania pomysłów. Odbywa się to w bezpiecznej atmosferze, ponieważ dzieci nie są oceniane. Brak takich ograniczeń dopuszcza błędy i pomysły, których pozornie nie da się zrealizować. Daje to również dzieciom wolność w byciu sobą oraz stwarza przestrzeń do podzielenia się własną wizją świata. Członkowie drużyny pracującej nad rozwiązywaniem problemu nawiązują bliskie relacje, troszczą się o siebie nawzajem. Wiedzą, że kolega i koleżanka są kimś, na kogo można liczyć, ale też kimś, kogo trzeba czasem wesprzeć. Wspólna praca, sukcesy i porażki uczą odpowiedzialności za siebie i innych, za wspólną sprawę. Uczą zaangażowania w stu procentach.
Rozwiązując problem w Odysei Umysłu, uczniowie często dotykają obszarów swojej niewiedzy, docierają do miejsc, w których będą się uczyć. Co najważniejsze, chcą się uczyć, doświadczać, poszukiwać, pytać. Zdobywają nietypowe umiejętności (jak na szkolną naukę): wycinają w drewnie, używają wiertarki, szyją, są aktorami, uczą się emisji głosu, tańczą, śpiewają, projektują…
Praca z odyseuszami przynosi równie dużo korzyści trenerom (nauczycielom), którzy towarzyszą dzieciom. Olbrzymią radość i satysfakcję sprawia patrzenie na rozwój społeczny dzieci, ich orientowanie się na drugą osobę, doceniane jej, widzenie jej potrzeb. Praca ta pozwala także na wyjście z utartych schematów. Nauczyciel nie jest tu osobą, która wszystko wie i wszystkim kieruje. To dzieci wybierają rozwiązanie i należy im pozwolić na błędy i doświadczanie porażek. Trener wspiera i delikatnie moderuje pracę grupy. O ileż to inny punkt wyjścia do pracy z uczniem, daleki od oceniania i moralizowania. Aby zabiło „serce projektu” zaistniała drużyna, nauczyci...

Dalsza część jest dostępna dla użytkowników z wykupionym planem

Przypisy