Nadpobudliwość psychoruchowa z deficytem uwagi, znana powszechnie jako ADHD (attention deficit hyperactivity disorder), określa według klasyfikacji ICD-10 zaburzenie hiperkinetyczne, które przejawia się trudnościami w koncentracji uwagi, nadmierną impulsywnością i nadruchliwością. I choć cechy te mogą wydawać się dość powszechne i naturalnie występujące u małych dzieci, to jednak ważnym wyznacznikiem tego zaburzenia jest fakt, że mają one względnie trwały charakter
(co najmniej sześć miesięcy) i znacznie utrudniają prawidłowe funkcjonowanie. Mimo że od pierwszego opisania części objawów „wadliwej kontroli moralnej”, bo tak określił to angielski pediatra Georg Still, minęło ponad sto lat, a nasza wiedza w tym zakresie znacznie się poszerzyła – i choć ewoluowało podejście do tego zagadnienia, gdyż w najnowszej wersji medycznej klasyfikacji ICD-11 nie znajdziemy już określenia ADHD
(zostało ono zastąpione określeniem „zaburzenia hiperkinetyczne”),
a w 1998 r. American Medical Association Scientific Council oświadczyła, że nadpobudliwość psychoruchowa z deficytem uwagi jest jednym z najlepiej przebadanych zaburzeń w medycynie – to jednak zorganizowanie i realizowanie procesu edukacyjno-wychowawczego z uczniem przejawiającym te cechy będzie stanowiło wyzwanie dla wielu nauczycieli.
Autor: Łukasz Franków
„Pomóż mi, a zrobię to sam” – zdanie, które wypowiedziało kiedyś dziecko do Marii Montessori, można uznać za streszczenie i jednocześnie główną myśl stworzonego przez nią systemu wychowawczego, nazywanego „metodą Montessori”. Jest ono także spójne z podstawowym założeniem i celem pomocy psychologiczno-pedagogicznej udzielanej uczniom w przedszkolach, szkołach i placówkach. Zgodnie z jej definicją zawartą w rozporządzeniu dotyczącym organizowania i udzielania pomocy psychologiczno-
-pedagogicznej, polega ona na rozpoznawaniu i zaspokajaniu indywidualnych potrzeb dzieci i młodzieży w celu rozwijania ich potencjału rozwojowego oraz pełnego i aktywnego uczestnictwa w życiu społeczności edukacyjnej.
Zapoznanie się z treścią opinii lub orzeczenia wydanych przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną stanowi nieodzowny element organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej lub kształcenia specjalnego czy nauczania indywidualnego w przedszkolu i szkole. Dla późniejszej oceny efektywności udzielanego wsparcia czynność ta może być wręcz kluczowa, stanowiąc fundament dalszych działań i określając ich ramy.